แล็บจำลอง › นาฬิกาแลตทิซเชิงแสง: จากอะตอมถึงส่วนเบี่ยงเบนอัลลัน
แล็บจำลอง · 52/66 · การทดลองทั้งระบบ · มาตรวิทยาเวลา
นาฬิกาแลตทิซเชิงแสง: จากอะตอมถึงส่วนเบี่ยงเบนอัลลัน
นาฬิกาแลตทิซเชิงแสงคือห่วงโซ่ของการประนีประนอม แลตทิซต้องจับอะตอมสตรอนเทียมไว้ที่ความยาวคลื่นวิเศษ ซึ่งระดับพลังงานของนาฬิกาทั้งสองเลื่อนเท่ากัน เวลาแรมซีย์ที่ยาวขึ้นให้ริ้วที่แคบลง จนกระทั่งสัญญาณรบกวนเฟสของเลเซอร์เองลบความเปรียบต่างจนหายไป เวลาที่ใช้บรรจุและตรวจวัดอะตอมระหว่างการวัดแต่ละครั้งทำให้สัญญาณรบกวนของเลเซอร์เกิดการแฝงความถี่เข้ามาในนาฬิกา (ปรากฏการณ์ดิก) และจำนวนอะตอมเป็นตัวกำหนดสัญญาณรบกวนจากการฉายภาพเชิงควอนตัม ข้อมูลทางขวาจำลองทีละรอบ ส่วนเบี่ยงเบนอัลลันที่เห็นจึงคำนวณจากข้อมูล ไม่ได้วาดขึ้น ในตอนท้าย การเลื่อนไปทางแดงเชิงความโน้มถ่วงทำให้นาฬิกากลายเป็นเครื่องวัดความสูง ราว 10⁻¹⁶ ต่อเมตร
สิ่งที่คุณเห็นอยู่
- อะตอมในแลตทิซที่ถูกตรวจด้วยเลเซอร์นาฬิกา และริ้วแรมซีย์ที่ระบบเซอร์โววางตัวอยู่ สลับสองข้างของจุดกึ่งกลาง
- สัญญาณออกของนาฬิกาทีละรอบ และส่วนเบี่ยงเบนอัลลันของมัน (จุด) เทียบกับเส้นสัญญาณรบกวนจากการฉายภาพและเส้นปรากฏการณ์ดิก ถ้าเวลาตายยาว ปรากฏการณ์ดิกจะเป็นตัวหลักไม่ว่าจะใช้อะตอมมากเท่าใด
- ที่มาของปรากฏการณ์ดิก: สัญญาณรบกวนความถี่ของเลเซอร์ S_y(f) ที่ถูกสุ่มตัวอย่างที่ฮาร์มอนิกของอัตรารอบ (แท่งสีชมพู ความยาวคือน้ำหนักของแต่ละฮาร์มอนิก)
- การเลื่อนเชิงระบบ: การเลื่อนจากแสงของแลตทิซเมื่อออกห่างจากความยาวคลื่นวิเศษ รังสีวัตถุดำ ความหนาแน่น และซีมัน พร้อมความต่างระดับความสูงที่นาฬิกาอ่านได้ที่ 1.09 × 10⁻¹⁶ ต่อเมตร และเวลาที่ต้องใช้เพื่อเห็น 1 cm
ตัวเลขในแบบจำลอง
| การเปลี่ยนสถานะของนาฬิกา | ⁸⁷Sr 698 nm, ν₀ = 429.228 THz; magic lattice 813.43 nm |
|---|---|
| สัญญาณรบกวนจากการฉายภาพ | σ_QPN(τ) = (2πν₀ C T_R)⁻¹ √(T_c/Nτ) |
| ปรากฏการณ์ดิก | σ²_Dick(τ) = τ⁻¹ Σ_m sinc²(πm d) S_y(m/T_c) |
| การเลื่อนจากรังสีวัตถุดำ | −2.13 Hz at 300 K, ∝ T⁴ |
| การเลื่อนไปทางแดง | Δν/ν = gΔh/c² = 1.09 × 10⁻¹⁶ m⁻¹ |
อ่านต่อ
- แล็บ: อ่านสัญญาณรบกวนของเซนเซอร์ให้เหมือนอ่านลายนิ้วมือ
- แล็บ: นับอะตอมแล้วพบขีดจำกัดควอนตัม
- อภิธานศัพท์: ปรากฏการณ์ดิก
- อภิธานศัพท์: แลตทิซความยาวคลื่นวิเศษ
แล็บอื่นในหัวข้อนี้
- ติดตามอะตอมหนึ่งตัวจากไอจนเป็นคิวบิต
- สร้างทวีซเซอร์เชิงแสง จากโครงสร้างของอะตอมถึงคิวบิตที่มันเก็บไว้
- ระเหยจนได้คอนเดนเสตโบส–ไอน์สไตน์
- อะตอมชั้นเดียวที่ทำหน้าที่เป็นกระจก
- เครือข่ายนาฬิกา: ความสูง น้ำขึ้นน้ำลงของโลก และการล่าสสารมืด
- หนึ่งวันของเครื่องวัดความโน้มถ่วงแบบอะตอม: จากกลุ่มอะตอมเย็นถึงไมโครกัล
- ชั่งน้ำหนักอะตอมแล้ววัดค่าคงตัวโครงสร้างละเอียด
- ฟังคลื่นความโน้มถ่วงด้วยกลุ่มอะตอมสองกลุ่ม
- วิทยุอะตอมริดเบิร์ก: จาก EIT ถึงเพลงหนึ่งเพลง
- เลี้ยวเบนคอนเดนเสตโบส–ไอน์สไตน์ด้วยแสง
- เตรียมแม่เหล็กควอนตัมแล้วอ่านทีละภาพถ่าย
- ทอพอโลยีด้วยอะตอมเย็น: ผีเสื้อ ขอบ และปั๊ม
- ทำให้เส้นสนามไฟฟ้าขาดบนเครื่องจำลองควอนตัม
- แก้ปัญหากราฟด้วยอะตอม: เซตอิสระที่ใหญ่ที่สุด
- เคมีควอนตัมบนคอมพิวเตอร์ควอนตัมที่มีสัญญาณรบกวน: H₂ ตั้งแต่ต้น
- ออกแบบเกต CZ แบบริดเบิร์กและงบความคลาดเคลื่อนของมัน
- ปกป้องคิวบิตด้วยอะตอม: รหัสพื้นผิว การสูญเสียอะตอม และค่าขีดแบ่ง
- เชื่อมอะตอมสองตัวข้ามเมือง: เครือข่ายควอนตัมจากโพรงแสงถึงกุญแจ
- แล็บทั้ง 66 เรื่อง
บทในหนังสือไตรภาคที่แล็บนี้เชื่อมเข้าด้วยกัน
บทเดียวกันนี้ใช้เป็นป้ายของแต่ละข้อในแถบลำดับด้านบนของการจำลอง แต่ละบทเปิดได้ในหน้าหนังสือ