RCQT ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีควอนตัม · มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

แล็บจำลอง › นาฬิกาแลตทิซเชิงแสง: จากอะตอมถึงส่วนเบี่ยงเบนอัลลัน

แล็บจำลอง · 52/66 · การทดลองทั้งระบบ · มาตรวิทยาเวลา

นาฬิกาแลตทิซเชิงแสง: จากอะตอมถึงส่วนเบี่ยงเบนอัลลัน

นาฬิกาแลตทิซเชิงแสงคือห่วงโซ่ของการประนีประนอม แลตทิซต้องจับอะตอมสตรอนเทียมไว้ที่ความยาวคลื่นวิเศษ ซึ่งระดับพลังงานของนาฬิกาทั้งสองเลื่อนเท่ากัน เวลาแรมซีย์ที่ยาวขึ้นให้ริ้วที่แคบลง จนกระทั่งสัญญาณรบกวนเฟสของเลเซอร์เองลบความเปรียบต่างจนหายไป เวลาที่ใช้บรรจุและตรวจวัดอะตอมระหว่างการวัดแต่ละครั้งทำให้สัญญาณรบกวนของเลเซอร์เกิดการแฝงความถี่เข้ามาในนาฬิกา (ปรากฏการณ์ดิก) และจำนวนอะตอมเป็นตัวกำหนดสัญญาณรบกวนจากการฉายภาพเชิงควอนตัม ข้อมูลทางขวาจำลองทีละรอบ ส่วนเบี่ยงเบนอัลลันที่เห็นจึงคำนวณจากข้อมูล ไม่ได้วาดขึ้น ในตอนท้าย การเลื่อนไปทางแดงเชิงความโน้มถ่วงทำให้นาฬิกากลายเป็นเครื่องวัดความสูง ราว 10⁻¹⁶ ต่อเมตร

สิ่งที่คุณเห็นอยู่

  • อะตอมในแลตทิซที่ถูกตรวจด้วยเลเซอร์นาฬิกา และริ้วแรมซีย์ที่ระบบเซอร์โววางตัวอยู่ สลับสองข้างของจุดกึ่งกลาง
  • สัญญาณออกของนาฬิกาทีละรอบ และส่วนเบี่ยงเบนอัลลันของมัน (จุด) เทียบกับเส้นสัญญาณรบกวนจากการฉายภาพและเส้นปรากฏการณ์ดิก ถ้าเวลาตายยาว ปรากฏการณ์ดิกจะเป็นตัวหลักไม่ว่าจะใช้อะตอมมากเท่าใด
  • ที่มาของปรากฏการณ์ดิก: สัญญาณรบกวนความถี่ของเลเซอร์ S_y(f) ที่ถูกสุ่มตัวอย่างที่ฮาร์มอนิกของอัตรารอบ (แท่งสีชมพู ความยาวคือน้ำหนักของแต่ละฮาร์มอนิก)
  • การเลื่อนเชิงระบบ: การเลื่อนจากแสงของแลตทิซเมื่อออกห่างจากความยาวคลื่นวิเศษ รังสีวัตถุดำ ความหนาแน่น และซีมัน พร้อมความต่างระดับความสูงที่นาฬิกาอ่านได้ที่ 1.09 × 10⁻¹⁶ ต่อเมตร และเวลาที่ต้องใช้เพื่อเห็น 1 cm

ตัวเลขในแบบจำลอง

การเปลี่ยนสถานะของนาฬิกา⁸⁷Sr 698 nm, ν₀ = 429.228 THz; magic lattice 813.43 nm
สัญญาณรบกวนจากการฉายภาพσ_QPN(τ) = (2πν₀ C T_R)⁻¹ √(T_c/Nτ)
ปรากฏการณ์ดิกσ²_Dick(τ) = τ⁻¹ Σ_m sinc²(πm d) S_y(m/T_c)
การเลื่อนจากรังสีวัตถุดำ−2.13 Hz at 300 K, ∝ T⁴
การเลื่อนไปทางแดงΔν/ν = gΔh/c² = 1.09 × 10⁻¹⁶ m⁻¹

อ่านต่อ

แล็บอื่นในหัวข้อนี้

บทในหนังสือไตรภาคที่แล็บนี้เชื่อมเข้าด้วยกัน

บทเดียวกันนี้ใช้เป็นป้ายของแต่ละข้อในแถบลำดับด้านบนของการจำลอง แต่ละบทเปิดได้ในหน้าหนังสือ