แล็บจำลอง › ปกป้องคิวบิตด้วยอะตอม: รหัสพื้นผิว การสูญเสียอะตอม และค่าขีดแบ่ง
แล็บจำลอง · 65/66 · การทดลองทั้งระบบ · การแก้ความผิดพลาด
ปกป้องคิวบิตด้วยอะตอม: รหัสพื้นผิว การสูญเสียอะตอม และค่าขีดแบ่ง
คิวบิตเชิงตรรกะคือคิวบิตกายภาพจำนวนมากที่จัดเรียงให้หาความผิดพลาดและแก้กลับได้ ในอาร์เรย์อะตอมเป็นกลาง ความผิดพลาดแบบหนึ่งที่พบบ่อยมีลักษณะพิเศษ เมื่ออะตอมหายไป เราจะรู้ได้ว่าหายที่ใด จึงเป็นการลบ (erasure) แทนที่จะเป็นการพลิกที่ไม่รู้ตำแหน่ง และการลบแก้ได้ง่ายกว่ามาก แล็บนี้สร้างรหัสพื้นผิว (หรือรหัสซ้ำซึ่งง่ายกว่า) ระยะ d สุ่มความผิดพลาดเป็นส่วนผสมของการพลิกและการลบ ถอดรหัสด้วยตัวถอดรหัส Union–Find และรันการทดลองมอนติคาร์โลให้ดูขณะทำงาน เมื่อต่ำกว่าค่าขีดแบ่ง การเพิ่มระยะแต่ละขั้นจะหารความผิดพลาดเชิงตรรกะด้วยตัวประกอบ Λ แต่เมื่อสูงกว่าค่าขีดแบ่ง รหัสที่ใหญ่ขึ้นกลับแย่ลง
สิ่งที่คุณเห็นอยู่
- การทดลองหนึ่งครั้ง: คิวบิตข้อมูลที่ถูกพลิกเป็นสีแดง อะตอมที่หายเป็นรูสีเทา และตัวถอดรหัสแก้ถูกหรือไม่
- ความผิดพลาดเชิงตรรกะเทียบกับความผิดพลาดกายภาพสำหรับหลายระยะ เส้นโค้งตัดกันที่ค่าขีดแบ่ง ซึ่งราว 10 % เมื่อมีแต่การพลิก และสูงถึง 50 % เมื่อมีแต่การลบ
- รหัสใหญ่ขึ้น ความผิดพลาดน้อยลง: ความผิดพลาดเชิงตรรกะเทียบกับระยะที่อัตราความผิดพลาดของคุณ พร้อมตัวประกอบการกด Λ ที่ฟิตได้สำหรับการเพิ่ม d ทีละสอง
- เปลี่ยนความผิดพลาดให้เป็นการลบ: ที่ความผิดพลาดรวมเท่าเดิม ถ้าจับได้เป็นการลบมากขึ้น ความผิดพลาดเชิงตรรกะจะต่ำลงมาก กราฟสุดท้ายนับจำนวนอะตอมต่อคิวบิตเชิงตรรกะ ซึ่งเป็น (2d − 1)² สำหรับรหัสพื้นผิว ที่ต้องใช้เพื่อไปถึงเป้าหมาย
ตัวเลขในแบบจำลอง
| แบบจำลองความผิดพลาด | ความจุของรหัส ภาคการพลิกบิต ถูกลบด้วยความน่าจะเป็น e มิฉะนั้นพลิกด้วย p |
|---|---|
| ตัวถอดรหัส | Union–Find (Delfosse และ Nickerson) ร่วมกับการลอกชั้น |
| ค่าขีดแบ่ง | มีแต่การลบ 50 % มีแต่การพลิก ≈ 10 % (Union–Find 9.9 % การจับคู่ 10.3 %) |
| อะตอมต่อคิวบิตเชิงตรรกะ | (2d − 1)² ทั้งข้อมูลและตัวตรวจ |
อ่านต่อ
- อภิธานศัพท์: รหัสพื้นผิว
- อภิธานศัพท์: การแปลงเป็นการลบ
- อภิธานศัพท์: คิวบิตเชิงตรรกะ
- แล็บ: ออกแบบหน่วยประมวลผลอะตอมเป็นกลางบนกระดาษ
แล็บอื่นในหัวข้อนี้
- ติดตามอะตอมหนึ่งตัวจากไอจนเป็นคิวบิต
- สร้างทวีซเซอร์เชิงแสง จากโครงสร้างของอะตอมถึงคิวบิตที่มันเก็บไว้
- ระเหยจนได้คอนเดนเสตโบส–ไอน์สไตน์
- อะตอมชั้นเดียวที่ทำหน้าที่เป็นกระจก
- นาฬิกาแลตทิซเชิงแสง: จากอะตอมถึงส่วนเบี่ยงเบนอัลลัน
- เครือข่ายนาฬิกา: ความสูง น้ำขึ้นน้ำลงของโลก และการล่าสสารมืด
- หนึ่งวันของเครื่องวัดความโน้มถ่วงแบบอะตอม: จากกลุ่มอะตอมเย็นถึงไมโครกัล
- ชั่งน้ำหนักอะตอมแล้ววัดค่าคงตัวโครงสร้างละเอียด
- ฟังคลื่นความโน้มถ่วงด้วยกลุ่มอะตอมสองกลุ่ม
- วิทยุอะตอมริดเบิร์ก: จาก EIT ถึงเพลงหนึ่งเพลง
- เลี้ยวเบนคอนเดนเสตโบส–ไอน์สไตน์ด้วยแสง
- เตรียมแม่เหล็กควอนตัมแล้วอ่านทีละภาพถ่าย
- ทอพอโลยีด้วยอะตอมเย็น: ผีเสื้อ ขอบ และปั๊ม
- ทำให้เส้นสนามไฟฟ้าขาดบนเครื่องจำลองควอนตัม
- แก้ปัญหากราฟด้วยอะตอม: เซตอิสระที่ใหญ่ที่สุด
- เคมีควอนตัมบนคอมพิวเตอร์ควอนตัมที่มีสัญญาณรบกวน: H₂ ตั้งแต่ต้น
- ออกแบบเกต CZ แบบริดเบิร์กและงบความคลาดเคลื่อนของมัน
- เชื่อมอะตอมสองตัวข้ามเมือง: เครือข่ายควอนตัมจากโพรงแสงถึงกุญแจ
- แล็บทั้ง 66 เรื่อง
บทในหนังสือไตรภาคที่แล็บนี้เชื่อมเข้าด้วยกัน
บทเดียวกันนี้ใช้เป็นป้ายของแต่ละข้อในแถบลำดับด้านบนของการจำลอง แต่ละบทเปิดได้ในหน้าหนังสือ