RCQT ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีควอนตัม · มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

แล็บจำลอง › อ่านสัญญาณรบกวนของเซนเซอร์ให้เหมือนอ่านลายนิ้วมือ

แล็บจำลอง · 12/47 · สัญญาณรบกวนและเสถียรภาพ

อ่านสัญญาณรบกวนของเซนเซอร์ให้เหมือนอ่านลายนิ้วมือ

นาฬิกา เครื่องวัดความโน้มถ่วง และเลเซอร์ทุกเครื่องในห้องปฏิบัติการของเราล้วนลอยเลื่อนและสั่นไหว การเฉลี่ยนานขึ้นช่วยได้เฉพาะช่วงที่สัญญาณรบกวนขาวเป็นตัวหลัก จากนั้นสัญญาณรบกวนแบบฟลิกเกอร์จะกำหนดพื้น แล้วการเดินสุ่มและการลอยเลื่อนจะเข้ามาแทน สร้างข้อมูลจากสัญญาณรบกวนขาว ฟลิกเกอร์ การเดินสุ่ม การลอยเลื่อน และแบบเป็นคาบ แล้วอ่านแบบที่นักมาตรวิทยาอ่าน คือดูความหนาแน่นสเปกตรัมกำลังและส่วนเบี่ยงเบนอัลลันแบบซ้อนทับ พร้อมความชันที่บ่งบอกแต่ละกระบวนการ

สิ่งที่คุณเห็นอยู่

  • กราฟหลักคือส่วนเบี่ยงเบนอัลลันแบบซ้อนทับ σ(τ) ของข้อมูลจำลอง (ขาว) พร้อมส่วนทางทฤษฎีของสัญญาณรบกวนแต่ละแบบ (สี) สัญญาณรบกวนขาวลดลงแบบ τ^−½ ฟลิกเกอร์คงที่ การเดินสุ่มเพิ่มแบบ τ^½ และการลอยเลื่อนเพิ่มแบบ τ
  • จุดต่ำสุดของเส้นโค้งคือเสถียรภาพที่ดีที่สุดที่เซนเซอร์ทำได้ และเวลาเฉลี่ยที่ให้ค่านั้น ถ้าเฉลี่ยนานเกินจุดนี้ คำตอบจะแย่ลง
  • สิ่งรบกวนแบบเป็นคาบ (เช่น ระบบปรับอากาศของอาคาร หรือปั๊ม) ทิ้งเนินไว้ใกล้ครึ่งหนึ่งของคาบ และเป็นเส้นในสเปกตรัม มุมมองทั้งสองจึงจับสิ่งต่างกันได้
  • สลับค่าตั้งต้นระหว่างนาฬิกาเชิงแสง เครื่องวัดความโน้มถ่วง และเลเซอร์ที่ไม่ได้ล็อก คณิตศาสตร์เดียวกันแต่ตัวเลขต่างกันมาก

ตัวเลขในแบบจำลอง

ความแปรปรวนอัลลันσ²(τ) = ½ ⟨(ȳ_{k+1} − ȳ_k)²⟩
ความชันของ σ(τ)ขาว τ^−½ · ฟลิกเกอร์ τ⁰ · เดินสุ่ม τ^½ · ลอยเลื่อน τ¹
ข้อมูล16 384 ตัวอย่าง ตัวประมาณแบบซ้อนทับ
สเปกตรัมค่าเฉลี่ยแบบเวลช์ของช่วงที่ใช้หน้าต่างแฮน

อ่านต่อ

แล็บอื่นในหัวข้อนี้