RCQT ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีควอนตัม · มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

แล็บจำลอง › บีบเซนเซอร์ให้ต่ำกว่าขีดจำกัดควอนตัมมาตรฐาน

แล็บจำลอง · 18/47 · ความพัวพันเพื่อมาตรวิทยา

บีบเซนเซอร์ให้ต่ำกว่าขีดจำกัดควอนตัมมาตรฐาน

อะตอมอิสระ N ตัววัดเฟสได้ดีที่สุดเพียง 1/√N ซึ่งเป็นขีดจำกัดควอนตัมมาตรฐานที่มาจากสัญญาณรบกวนเชิงฉาย ถ้าทำให้อะตอมพัวพันกัน สัญญาณรบกวนจะถูกจัดสรรใหม่ได้ ให้น้อยลงในทิศที่สำคัญและมากขึ้นในทิศที่ไม่สำคัญ การบิดรอบแกนเดียว H = χJ_z² เฉือนจานความไม่แน่นอนของสปินเป็นวงรี หมุนมันแล้ววัดด้วยการบีบ ξ² < 1 ปรับการบิด เพิ่มอะตอม แล้วดูว่าลงไปต่ำกว่า SQL ได้แค่ไหนก่อนที่ความไม่สมบูรณ์จะไล่ทัน

สิ่งที่คุณเห็นอยู่

  • ทรงกลมคือการแจกแจงฮูซิมิแบบแม่นตรงของสปินรวมของอะตอม N ตัว สถานะโคฮีเรนต์เป็นก้อนกลม การบิดดึงให้ยืดเป็นแถบ สถานะที่บิดเกินจะพันรอบทรงกลม
  • เส้นโค้ง ξ²(μ) มีจุดต่ำสุด บิดน้อยเกินก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น บิดมากเกินวงรีจะโค้งไปตามผิวทรงกลม การบิดที่ดีที่สุดเล็กลงตาม N^{−2/3}
  • อัตราขยายเทียบ N เป็นไปตาม ξ² ∝ N^{−2/3} ยังไม่ถึงเส้นไฮเซนเบิร์ก ∝ 1/N การสูญเสียเฟสและสัญญาณรบกวนจากการตรวจวัดดึงเส้นโค้งลงที่ N มาก
  • ξ² < 1 ยังเป็นตัวบ่งชี้ด้วย สถานะที่มีการบีบของไวน์แลนด์ต่ำกว่าหนึ่งเป็นสถานะพัวพัน

ตัวเลขในแบบจำลอง

ขีดจำกัดควอนตัมมาตรฐานΔφ = 1/√N
การบีบแบบไวน์แลนด์ξ² = N (ΔJ_⊥,min)² / ⟨J_x⟩²
การบิดรอบแกนเดียวH = χ J_z², μ = 2χt; Kitagawa–Ueda formulas
การปรับมาตราส่วนที่ดีที่สุดξ²_min ≈ ½ (N/3)^{−2/3}
ขีดจำกัดไฮเซนเบิร์กΔφ = 1/N

อ่านต่อ

แล็บอื่นในหัวข้อนี้