RCQT ศูนย์วิจัยเทคโนโลยีควอนตัม · มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

แล็บจำลอง › สร้างคอนเดนเสต กวนมัน แล้วทำให้พัวพัน

แล็บจำลอง · 21/47 · อะตอมเย็น → BEC → การพัวพัน

สร้างคอนเดนเสต กวนมัน แล้วทำให้พัวพัน

สามขั้นที่พาแก๊สอะตอมจากค่าบนเทอร์โมมิเตอร์ไปสู่ทรัพยากรควอนตัม ต่ำกว่าอุณหภูมิวิกฤต อะตอมจะรวมกันเป็นคลื่นเดียว คือคอนเดนเสตโบส–ไอน์สไตน์ คลื่นนั้นไหลโดยไม่มีแรงเสียดทานจนกว่าจะถูกกวนเร็วเกินความเร็ววิกฤต และอันตรกิริยาภายในยังทำให้สปินของอะตอมพัวพันกัน จนการวัดเอาชนะขีดจำกัดควอนตัมมาตรฐานได้

สิ่งที่คุณเห็นอยู่

  • ทำให้เย็น: ภาพการดูดกลืนหลังบินอิสระ เหนือ T_c กลุ่มอะตอมเป็นเกาส์เซียนกลมจากความร้อน ต่ำกว่า T_c คอนเดนเสตหนาแน่นปรากฏตรงกลาง และรูปร่างพลิกกลับ เพราะทิศที่ถูกบีบแน่นที่สุดขยายตัวเร็วที่สุด
  • การไหลยิ่งยวด: คอนเดนเสตบนวงแหวน แก้ด้วยสมการกรอส–พิทาเยฟสกี กำแพงที่เคลื่อนช้าผ่านไปโดยไม่มีผล เมื่อเร็วเกินความเร็ววิกฤตจะเกิดการเลื่อนเฟส และวงแหวนเหลือกระแสคงตัวแบบควอนไทซ์ คือจำนวนรอบเฟส
  • เกณฑ์ของลันเดา: กำแพงสร้างการกระตุ้นได้เฉพาะเมื่อเส้น v·p ตัดกับสเปกตรัมการกระตุ้น ในแก๊สสม่ำเสมอคือความเร็วเสียง แต่กำแพงที่แรงจะลดค่านี้ลง
  • ทำให้พัวพัน: การบิดแกนเดียว (H = χJ_z²) เฉือนวงความไม่แน่นอนของสปิน N ตัวให้เป็นวงรี พารามิเตอร์ไวน์แลนด์ ξ² < 1 หมายถึงการวัดเฟสที่ดีกว่า 1/√N

ตัวเลขในแบบจำลอง

อุณหภูมิวิกฤตT_c = 0.94 ħω̄ N^{1/3} / k_B
ความยาวการกระเจิงของ 87Rb5.3 nm (≈ 100 a₀)
คอนเดนเสตโทมัส–แฟร์มี การขยายตัวแบบคาสติน–ดุม
วงแหวนกรอส–พิทาเยฟสกี 1 มิติ 256 จุด แบบแยกขั้น
การบีบแม่นตรงในฐานดิกเค N ≤ 200

อ่านต่อ

แล็บอื่นในหัวข้อนี้